Header FTCKOTTEN

’t is d’n zovölsten mooien zundagmorgen. ’t Is dit veurjaor meraakels e’west hoovölle mooie daage d’r wazzen umme te fietsen. Dat hef zich vertaald in renners dee good in vorm bunt. A’j Jan, Nico of eene van de Henken zeet staon veur d’n trening b’j de Lindebeumer, dan weet i’j al, dat d’r weer een tempo e’maakt geet worden, zo van “Van dik holt zaagt men planken“.

Vandaage is ok weer zo’n dag. Veuran wordt al gauw beheurlijk hard e’fietst. Achterin ’t peloton hebt de renners gin tied van praoten meer en wordt ’t heel stille. I’j heurt alleene nog ’t snorrende geloed van kettingen ovver tandwielen en ’t soezen van de wind. 

 

Ik  kieke naor de kuuten van d’n tempomaker veuran: Undanks dat ’t toch heel zunnig is e’wes, blieft ze wit van kleure, maor met een paar blauwe grote aoren an de oppervlakte, waor i’j ‘t blood haoste deurhen könt zeen kolken. Bi’j elken trad zee i’j spierstrengen opbollen, en onder-en bovvenan tekent zich witte, stevvige peezen af onder het vel. ’t Is een en al kracht: Zo stark as olde botter. Maor mooi? Nee, “mooi” kö’j  ‘t eigenlijk neet neumen. I’j zollen neet zeggen dat dit de vader is van Miss Nederland. De schoonheid zal wal van mooders kante d’r in e’kommene wezzen. 

Terwijl wi’j teggen de wind in wieter fietst deur ’t saaie landschap bi’j Megchelen en Netterden richting d’n koffiestop in ’s Heerenbarg,  bedenk ik mi’j da’j  teggenswaordig geen Miss meer könt worden deur alleene mooi te wezzen, dus misschien zit de bi’jdrage van vaders kante in andere onderdelen. En dan mot ik meteene terugge denken an d’n “Tecklenburgtocht” in mei: zo’n 10 man oet Kotten bunt met de fietse in de auto naor Ibbenbüren e’gaone umme d’n helen dag op en daale te fietsen. Bezunder volk eigenlijk: 100 kilometer met alleene steile heuvels zonder vlak stuk d’r tussen, en an ’t ende kom i’j knettermeu oet waor i’j ’s morgens op de fietse e’stapt bunt. Zo ook d’n vader van de Miss. Hee kan good klimmen, maor afdalen deut e eigenlijk nog leever. Dan zee’j ‘m in vollen vaart op d’n grootsten versnelling langs stoeven en langzaam oet ’t zicht verdwienen. Tut veur dee ene bochte ging dat prima. Hee haalden mi’j veur de zovölste keare in, maor de bochte naor rechts was iets scharper dan Henkeman dacht. Hee probeerden te remmen, maor an de linkerkante van de weg kwam zien veurrad in d’n barm. ’t Stuur begon te slingeren, ’t veurrad zakten weg in d’n zachten barm, en met een vaartjen van 50 in ’t uur maakten d’n renner een salto ovver ’t stuur. ‘De situatie goed taxeren’, nee dat was neet helemaole e’lukt. Maor veur ‘zelfreflectie’ kreeg e de volle tien punten, want d’r gebeurden het volgende: Terwijl hee in de locht nog bezig was met zien salto en de grond nog neet e’raakt had, reep e al loed en duudelijk: “EIGEN SCHOLD!” En effen later zat e een betken versuft in d’n barm. Pas nao de finish kwamme wi’j d’r achter dat d’r een stuk oet zien helm was en dat d’r ook nog ne flinke barste in zat. Foj, wat hef den kearl daor geluk e’had….

 

 

Nao ’s Heerenbarg geet ’t terugge richting Kotten. De wind he’w inmiddels in de rugge, en dat gif de veursten meteene de kans umme als een soort Dumoulin in een tiedrit op hoes an te gaon. Tiedrit? Ach, dat deut denken an den mooien septemberdag in 2011. FTC Kotten organiseerden ’t Winterswieks kampioenschap tiedrieden. “Pastoor Jan Ni’jenhoes” zegenden de renners en d’n plas bi’j de Schreur was vol met zenuwachtige deelnemmers. Sommige kearls hadden veur de start d’n hartslag al hoger en d’n kop al rooier dan tiedens de rit. D’n oorzaak: d’r waren twee rondemissen in mooie oranje jörkskes. En laot noo verledene weake ene van de rondemissen van toen oet e’roopene wezzen tut Miss Nederland! De moraal van ‘t verhaal: A’j maor op tied begint bi’j FTC Kotten, dan he’j grote kans da’j ‘t later nog brengt tut “Mooiste dearntjen van ‘t land”!!!