Club foto1 compressed

Achterin Raotum geet een lang lint van FTC Kotten fietsers deur ’t landschap alsof ’t kraanvöggele bunt dee op weg gaot naor Afrika. In ‘t geval van de fietsers ligt ’t einddoel neet zo wiet weg: Umme half twaalf wordt de groep weer verwacht bi’j de Lindebeumer veur arftensoep met bokbier, ter gelegenheid van de opening van ’t mountainbikeseizoen. De B-groep zal dan ook weer terugge wezzen van hun rit richting Woold.
Nao ’t zommerseizoen op de reesfietse is ‘t allemaole nog wat onwennig sturen ovver de smalle paekes met gladde boomwortels.


Natuurlijk bu’w op ’t wiedste punt als ik marke dat mien achterband langzaam leug löp. Trappen geet steeds zwaorder en ’t achterrad begunt onder miene konte hen en weer te slingeren. In Henxel is d’n band echt plat en wordt d’r e’stopt zodat ik wat wind in d’n band kanne pompen met een geleend mini-pumpken. Wat een getuntel! Fietsen is alderbarstend mooi, maor ‘geen rozen zonder doornen’. Dat zal Henk van de Veldbeumer dit jaor ook wal ens bedacht hebben. Henk is pensionado e’worden en toen in maert een actie op gang kwam umme via ‘kilometergeld’ bi’j te dragen an sponsoring veur leu dee wat extra’s verdeenden veur hun inspanning teggen Corona ging Henk meteene d’r an. Corona bleef, en Henk bleef fietsen. Inmiddels is Henk d’n meest hardgekokten fietser van FTC Kotten. Zien kilometerteller steet dit jaor op 9568 kilometer! Zowat tiendoezend kilometer: da’s wieter dan van Kotten naor Peking!
Afgelopen zommer was ’t vake Henk den een mooie route veur uns in petto had, en dan klonk d’r iets als: “Kom, wi’j gaot vandaage naor Markelo, daor bun ik verleden waeke ook nog e’wes.” Zo ging ’t ook op den mooien zundag ende juni. Met een man of tiene wazze wi’’j op weg naor de koffie in Hengevelde. ’t Was prachtig weer en de groep peddelden met de hande op ’t stuur al praotend deur ’t greune landschap. Dit was fietsen zoals fietsen bedoeld is. Tut dat….. Een endeken achter Rekken draeiden Jan van Honders zien heufd naor links umme te heuren wat d’n renner naost ‘m noo eigenlijk zei. ’t Veurrad van Jan zat net ietsken naost ’t achterrad van zien veurganger en op een of andere maneere raakten de raa mekaare. Jan kwam an ’t slingeren, kon t stuur neet meer ín de hande hollen en vloog met een sierlijken salto ovver de fietse d’n barm in. En heel langzaam, alsof ’t in de vertraagde opname was, rolden e as ne angeschotten fanzanthaane d’n deepen graven naost de weg in. Meteene daornao ging ziene fietse as ’n trouwen hond naost ‘m liggen. D’n graven was al lange neet oet e’pand en stond dus vol met braomen en andere deurne. Dee remden weliswoar de vaart van ’t slachtoffer, maor normaal zol Jan daor toch neet in de korte bokse in gaon liggen. De twee ‘Chocoprinsen’ dee Marion ‘m ’s morgens met zovölle leefde ‘veur onderweg’ met e’govvene had, wazzen deur d’n val oet zien tuk e’schottene en lagen tussen de deurne op d’n bojem van d’n graven.
Een betken beteuterd klauterden Jan oet d’n graven naor bovven. Gelukkig niks slims, maor foi, foi, wat zaten ziene arme en beene onder de schrammen. Van onder tut bovven zat Jan onder de krassen en hier en daor hingen de deurne nog an zien vel. De fietse en de Chocoprinsen word’n oet d’n graven e’haald en gelukkig kon Jan weer wieter met de groep naor de koffie in Hengevelde.
Maor ook hier bleek maor weer ens dat ook bi’j FTC Kotten ’t olde gezegde nog steeds geldt: “Geen Jan de Rozen zonder doornen!”