Header FTCKOTTEN

Midden op d’n kruusing van zandwège staot Jan en ikke mekaare op een motterigen zundagmorgen an te kiekene. Wi’j bunt achter in Raotum de grenze ovver e’fietst, ton nog en paar kaere links en rechts, maor noo bu’w toch de weg kwiet. “Waor mo’w hen?”, vraog ik. “Jao, zeg i’j ’t maor, ik hebbe de brille beslaagene.” is ’t antwoord. Ik kieke glazig in d’n mot, maor teggenswaordig kö’j a’j “van ’t padje af” bunt, gelukkig op d’n telefoon kieken waor of i’j hen mot. Met miene kolde vingere haal ik d’n telefoon oet ’t zeksken op miene rugge. “Welkom in Duitsland. Fijne reis gehad?” En wieter zeg d’n telefoon niks anders dan: „Geen bereik“.

Een uur eerder, op ’t verzamelpunt bi’j de Lindebeumer, hadde wi’j al wal in de gaten dat d’n animo vandaage neet groot was. ’t Was ook maor éénen graad bovven nulle en ’t vocht in de locht maakten het neet echt aangenaam. Bi’j de Lindebeumer ko’j zowat heuren hoo Henk, Berni, Cor, Remon en alle anderen van de A-groep zich nog ne kaere snörkend in bedde ummedraeiden, en dus gingen Jan en ikke maor met zien beiden op pad. En jao, daor stao wi’j noo: twee FTC Kotten-allochtonen verdwaald in ’t boetenland. D’r zit niks anders op dan op good geluk ne richting te kiezen. En verduld, nao een kilometer kump d’r toch weer wat bekends in ’t zicht. Ik probere in Jan zien spoor te blieven, en dat völt nog neet met, want hee hef vandaage d’n turbo weer an. Gelukkig mot ‘e af en too wat langzamer an doon as d’r voetgangers loopt dee met de kraage umhooge d’n hond oet laot. Net veur Stadlohn löp d’r ook weer eene met twee kleine hundekes op ’t zandpad. Ze schrikt van twee fietsers en waor d’n baas met ’t broene hundeken naor rechts geet, löp ’t witte hundeken naor de linkerkante. As ik d’n kearl net veurbi’j gao, schreeuwt hee met 100 decibel: “DU, BLÖDMANN, komm mal her!!”. Verschrikt kiek ik umme. Zoo hef een Pruuse mi’j nog nooit an e’sprokkene. Dan blik dat d’n schreeuw neet veur Jan of mi’j, maor veur ’t hundeken bedoeld is en ik mot de spieren al weer spannen, want Jan geet d’r as ’n sneltrein vandeur. Tussen Stadlohn en Vrene geet de route langs de “Berkelaue”. Een prachtig bosgebied, met afwisselend beuken, dennen en eeken, en een paar grote “Höfe” in een heuvelachtig terrein. De gravens in de dalen staot meest nog dreuge met op d’n bojem een tapijt van gèèl, broen en rood blad. Ook de pa en de wège bunt haoste allemaole dreuge. Andere jaoren most i’j nao thoeskomst altied de modde van de fietse afspuiten en kon i’j zelf meestal samen met de kleare in de wasmachine. Dit jaor hoov i’j de fietse tut noo too alleene af te stoffen. En ook vandaage trök de bewolking op en teggen de tied da’w terugge bunt in Raotum schint ’t december-zunneken leege ovver ’t land. ’t Is echt prachtig, hoewel ik weinig tied van umme mi’j hen kieken hebbe, want Jan blif maor op kop aözen. Miene beene bunt aardig stief a’w via de Achterweg en de Horstweg richting de ‘finish’ komt. En net als ik denke ‘Gelukkig, nog 1 kilometer en dan bu’w d’r.’, dan zeg Jan: “Zullen we er nog een klein lusje er aan vast knopen?”. “Nee hè!!”, geet ’t deur mien heufd, maor ik heure mien mond zeggen “Jao, da’s prima!” Twee kearls van bovven de zestig, maor nog steeds mot ze zich zo neudig bewiezen…. En hup, daor geet Jan rechtsaf naor ’t pad richting Huitink en wieter naor de Kottenseweg. Dan ovverstèken, d’n diek langs ’t Buskersbos op en wieter naor de Bocholtse baane. Ik hoppe dat hee daor op hoes an geet, maor nee, hee löt mi’j met een slinger deur ’t Woold nog weer een kwarteer afzeen. En toch, als ik later thoes onder de pompe vandan komme bedenk ik mi’j dat ik een prachtigen morgen e’had hebbe. De kearls dee in bedde bunt blieven liggen hebt een hoop moois e’mist.